Μιχάλης Καλτεζάς

Μετά από το ποστ που εξιστορούσε την υπόθεση δολοφονίας των Κουμή-Κανελλοπούλου, ακολουθεί, όπως είχα προαναγγείλει, αφιέρωμα στη δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά. 


Υπόβαθρο


Βρισκόμαστε στο 1985. Μόλις 12 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου και 5 από τη διπλή δολοφονία των Κουμή-Κανελλοπούλου. Η Αθήνα την εποχή εκείνη γίνεται συχνά-πυκνά θέρετρο σοβαρών επεισοδίων. Συμπρωταγωνιστές στα επεισόδια, εκτός από τις δυνάμεις της αστυνομίας, είναι άλλοτε ακροδεξιοί, άλλοτε αλλοδαποί, άλλοτε χούλιγκαν ομάδων και άλλοτε οπαδοί εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων. Πέρα από αυτά τα περιστασιακά επεισόδια, υπάρχει κι ένας πόλεμος. Αυτός ανάμεσα στους αστυνομικούς και τους αναρχικούς. Το μίσος ανάμεσα τους είναι πρωτόγνωρο και το κλίμα διαρκώς τεταμένο. 


Παράλληλα, υπάρχει μια κριτική στάση του τύπου έναντι της αστυνομίας. Εγείρονται πολλά ερωτήματα όσον αφορά την παραβίαση του ασύλου, την τακτική που ακολουθούν οι δυνάμεις καταστολής έναντι στα επεισόδια και σε όσους συμμετέχουν σε αυτά αλλά και την εν γένει στάση της αστυνομίας. Υπάρχει, όμως, κι ακόμα ένα σοβαρό ερωτηματικό. Η υπόθεση Καλτεζά ήρθε και αναζωπύρωσε τη συζήτηση γύρω από αυτό. Φυσικά αναφερόμαστε στο κατά πόσο είναι ορθόν να επιτρέπεται η οπλοφορία στα "όργανα της τάξεως".


Τα γεγονότα


17 Νοέμβρη 1985. Η πορεία της την επέτειο του Πολυτεχνείου έχει τελειώσει ομαλά δίχως κανένα επεισόδιο. Μετά το τέλος της μια μικρή ομάδα αναρχικών επιτίθεται στα γραφεία των Νοτιαφρικανικών αερογραμμών και στο ξενοδοχείο Χίλτον. Ο απολογισμός είναι μερικά σπασμένα τζάμια, γεγονός που μόνο πρωτοφανές δεν ήταν για την εποχή. Μεταφερόμαστε στα Εξάρχεια. Ομάδα ΜΑΤ έχει σταματήσει σε μια ψησταριά για φαγητό. Από το σημείο περνά τυχαία μια ομάδα αναρχικών, που αρχίζει να τους ειρωνεύεται. Αμφότερες οι ομάδες σταδιακά πολλαπλασιάζονται. Η ένταση ολοένα και αυξάνεται και οι αναρχικοί αρχίζουν να καταδιώκουν τους αστυνομικούς. Τα επεισόδια εξαπλώνονται σε όλο το κέντρο της Αθήνας. Σε κάποιο σημείο αυτών, και συγκεκριμένα στη διασταύρωση των οδών Στούρναρη-Μπότσαρη, μια μολότοφ πέφτει σε σταθευμένη κλούβα. Τότε ο Αθανάσιος Μελίστας, που βρισκόταν κοντά σε αυτήν, σημαδεύει και πυροβολεί προς το πλήθος, το οποίο κατευθυνόταν προς τα Εξάρχεια. Η σφαίρα βρίσκει τον Μιχάλη Καλτεζά. Ήταν μόλις 15 χρονών και ήταν η πρώτη πορεία στην οποία συμμετείχε. 


Το γεγονός της δολοφονίας διαδίδεται άμεσα και οι αναρχικοί καταλαμβάνουν το παλιό Χημείο στη Σόλωνος και το Πολυτεχνείο σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Το πρωί της επόμενης η Επιτροπή Πανεπιστημιακού Ασύλου, με πρόεδρο τον Πρύτανη Μιχάλη Σταθόπουλο, δίνει άδεια στην αστυνομία να μπει στο Χημείο. Ήταν η πρώτη καταπάτηση του ασύλου μετά τη θέσπιση του του 1982.

Γίνεται, λοιπόν, εισβολή αστυνομικών δυνάμεων με εκτεταμένη χρήση χημικών, για πρώτη φορά μετά το 1976. Συλλαμβάνονται 37 άτομα, τα οποία ξυλοκοπούνται βάναυσα, ενώ λίγοι, μέσω των υπονόμων, καταφέρνουν να φτάσουν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου. Τα επεισόδια συνεχίστηκαν και τις επόμενες μέρες, ενώ το Πολυτεχνείο παραδόθηκε ήρεμα μετά από διαπραγματεύσεις. 


Μετά το τέλος των γεγονότων υπέβαλαν της παραιτήσεις τους οι υπεύθυνοι του Υπουργείου Δημόσιας Τάξεως, Τσούρας και Κουτσογιώργας, οι οποίες δεν έγιναν δεκτές από τον τότε πρωθυπουργό, Ανδρέα Παπανδρέου. 


Λίγες μέρες αργότερα, στις 26 Νοέμβρη, η 17Ν επιτέθηκε με βόμβα σε κλούβα των ΜΑΤ κοντά στο ξενοδοχείο Χίλτον. Ο απολογισμός ήταν ένας νεκρός αστυνομικός και 14 τραυματίες. Στην προκύρηξή της χαρακτήρισε την επίθεση της ως "αντίποινα για τη δολοφονία Καλτεζά".


Αθανάσιος Μελίστας (Το προφίλ του δολοφόνου)

Ήταν 27 χρονών. Σπούδαζε στη Νομική και για να διευκολύνει τις σπουδές του είχε μετατεθεί στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, όπου εργαζόταν ως καφετζής. Ήταν αρκετά εξοικειωμένος με τα όπλα και άριστος σκοπευτής. Στη γραμμή του πυρός βρέθηκε λόγω έλλειψης προσωπικού από τα συνεχή επεισόδια. Σύμφωνα με μαρτυρίες, είχε μέσον στην αστυνομία και ελπίδες για μεγάλη σταδιοδρομία. Με δικηγόρο τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο, καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 2,5 χρόνια φυλάκιση με αναστολή. Στις 25/1/1990, όταν και εκδικάστηκε η έφεσή του, αθωώθηκε πλήρως καθώς του αναγνωρίστηκαν τα ελαφρυντικά του "βρασμού ψυχής" και της "καθ' υπέρβαση των ορίων άμυνας". Την αθώωση του ακολούθησαν βίαια επεισόδια, φωτιές, συγκρούσεις και συλλήψεις. 


Το τι απέγινε, πάντως, είναι αρκετά διφορούμενο. Σύμφωνα με κάποιες φήμες,παρουσίασε έντονα ψυχολογικά προβλήματα και νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρική κλινική στην Πάτρα. Αφού πήρε εξιτήριο, μετανάστευσε στην Αυστραλία, όπου υπήρχαν κάποιοι συγγενείς του. Άλλοι λένε, πως συνέχισε να ζει κανονικά στην Αθήνα. Επανειλημμένα έχει δηλώσει, πως δε μετάνιωσε για την πράξη του. 


Επίλογος


Αντί επιλόγου, παρατίθεται συνέντευξη της μητέρας του Μιχάλη Καλτεζά, η οποία θα αποτελέσει και προεισαγωγικό κομμάτι για το κείμενο που θα ανέβει για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και την εξέγερση που ακολούθησε. (η συνέντευξη δόθηκε στο Έθνος και τη Στέλλα Κεμανέτζη)

Η μητέρα του, Ζωή Καλτεζά

Ενας 15χρονος στα Εξάρχεια και ένας αστυνομικός που χωρίς αιτία του αφαιρεί τη ζωή. Ηταν ο Μιχάλης. Είναι ο Αλέξης. «Εμεινα άναυδη με την άδικη αυτή δολοφονία. Οχι πάλι τα ίδια. Εμένα ήρθε να μου το πει ένας δημοσιογράφος. Δεν μου είπε αμέσως ότι σκοτώθηκε. Είχαν γίνει κάποιες φασαρίες και έπρεπε να πάω στον Ευαγγελισμό όπου ήταν τραυματισμένος. Εκεί μέσα σε ένα δωμάτιο μου το αποκάλυψαν. Σωριάστηκα». Η κ. Καλτεζά μιλάει στο «Εθνος» για τον άδικο χαμό του γιου της, για μια συγνώμη που ποτέ δεν ζητήθηκε, για μια δικαιοσύνη που δεν αποδόθηκε, για τη δολοφονία του Αλέξη, για τη μητέρα του…

Γνωρίζατε ότι θα πήγαινε στην πορεία του Πολυτεχνείου;

Οχι. Θα πήγαιναν με τον φίλο του τον Νίκο και άλλους στο Κεφαλάρι. Τελικά δεν βρέθηκαν κι ενώ εγώ και ο πατέρας του τον περιμέναμε από το απόγευμα στις 6 -είχε φύγει από τη μία- ως τις 11 και τη μία μετά τα μεσάνυχτα, μπαινόβγαινα στο μπαλκόνι σε μια κουβέρτα τυλιγμένη, ήρθε ένας νεαρός με ταξί και πήγα στον Ευαγγελισμό. Δεν είχε ξαναπάει σε πορεία. Μάλλον πήγε επειδή δεν βρέθηκε με τους φίλους του. Είπαν ότι πέταξε κάτι στους αστυνομικούς. Αυτό δικαιολογούσε να το σκοτώσουν; Η σφαίρα μπήκε κάτω από το δεξί αυτί. Το τραύμα ήταν τυφλό. Ηταν τόσο όμορφος εκείνο το πρωινό. Ισως γιατί θα… έφευγε. Ηταν άκακο παιδί.

Ηταν αναρχικός ο Μιχάλης;

Υστερα από μέρες πήγε ο φίλος του ο Νίκος και τους ρώτησε αν τον ήξεραν, αν τον είχαν ξαναδεί. Του είπαν πως πρώτη φορά τον έβλεπαν και μάλιστα νόμιζαν ότι τον είχε βάλει η αστυνομία. Και στην κηδεία του και στα σαράντα είχαν έρθει οι αναρχικοί, αλλά κύριοι ήρθαν και κύριοι έφυγαν. Αυτά που βλέπουμε αυτές τις μέρες δεν είχαν γίνει κι ας ήταν ο κόσμος τόσος πολύς.

Στο δικαστήριο τι έγινε;

Αθωώθηκε ο αστυνομικός που σκότωσε τον γιο μου. Δυόμισι χρόνια με αναστολή και ούτε χρόνο δεν έμεινε μέσα. Τόσο άξιζε ο γιος μου; Στην απόφαση της δεύτερης δίκης δεν πήγα. Για να ακούσω τα χειροκροτήματα των αστυνομικών; Φαινόταν πού πήγαινε. Ο Λυκουρέζος αθώωσε τον Μελίστα και τι κατάλαβε; Εμένα δεν μου απηύθυνε ούτε μία ερώτηση…

Σας ζήτησε ποτέ κάποιος συγνώμη;

Ούτε συγγνώμη, ούτε αποζημίωση – αν και δεν θα τη δεχόμουν, τον γιο μου είχα και έχω ανάγκη όχι τα χρήματα, ούτε έστω τον τάφο του. Κι αυτόν τον πληρώσαμε. Μόνο στην πρώτη δίκη, όταν έφερναν τον Μελίστα, με κοίταξε και μου ψιθύρισε «συγνώμη». Αλλά μετά υποστήριξε ότι έριξε πάνω από την κλούβα. Και πως η σφαίρα είχε φορά από κάτω προς τα πάνω και όχι από πάνω προς τα κάτω όπως θα έπρεπε αν είχε πυροβολήσει από πιο ψηλά;

Εσείς τους έχετε συγχωρέσει;

Αν δεν είχα την κόρη μου, θα είχα γίνει ο δεύτερος Παπαδόσηφος. Αυτή με κράτησε… Επρεπε να συνεχίσω για κείνη και για τον άνδρα μου. Εκείνος ακόμα και σήμερα δεν θέλει να μιλάει, δεν του κάνει καλό. Ημουν, είμαι εκ φύσεως δυνατή. Οταν, όμως, πήγαινα ή γυρνούσα από τη δουλειά, έκλαιγα. Πώς να αντέξω που έχασα τον γιο μου τόσο άδικα και αναπάντεχα;

Τους μισείτε;

Δεν νιώθω μίσος, μόνο αγανάκτηση.

Τι σας έκανε να πάτε στην κηδεία του Αλέξη;

Δεν το σκέφθηκα καν. Πήγα αυθόρμητα. Σαν να έπρεπε να πάω. Είχε πολύ κόσμο και προχώρησα μέσα στον χώρο του κοιμητηρίου. Θα πάω, όμως, μια άλλη μέρα, αργότερα, να πάω λίγα λουλούδια στο παιδί και να δώσω χαιρετισμούς στον Μιχάλη…

Υπάρχουν λόγια που θα μπορούσατε να πείτε στη μητέρα του Αλέξη;

Μακάρι να υπήρχαν. Μια ζωή ένα καρφί στη ζωή της. Την όποια δύναμη με τον καιρό θα τη βρει από το άλλο παιδί της, αλλά το κενό δεν καλύπτεται… Και πάνω απ όλα να κλείσει τα αυτιά της σε όσα θα ειπωθούν για το παιδί της. Είχαν πει και για τον Μιχάλη διάφορα, ακόμα και ότι έμενε με τη γιαγιά του στα Λιόσια, ενώ καμία από τις γιαγιάδες του δεν ήταν εν ζωή, και πόσα άλλα… Για να δικαιολογήσουν έναν αδικαιολόγητο θάνατο!

Θα θέλατε να τη συναντήσετε;

Ναι. Αρκετά αργότερα ίσως. Τώρα βιώνει τη μεγαλύτερη θλίψη του κόσμου.

Εσείς σήμερα από τι παίρνετε δύναμη;

Από τα μάτια της οκτάμηνης εγγονής μου που είναι ίδια με του Μιχάλη μου…

Το 2ο "Πολυτεχνείο"

Λόγω των ημερών αποφάσισα να κάνω ένα αφιέρωμα σε κάποια από τα χαρακτηριστικότερα θύματα αστυνομικής βίας. Το έναυσμα για το αφιέρωμα αυτό, που θα αποτελείται από τρία μέρη, το πήρα στην πορεία της 17ης Νοέμβρη για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Εκεί, όταν ακούστηκε το σύνθημα "Κουμής-Κανελλοπούλου-Μιχάλης Καλτεζάς, Το Πολυτεχνείο δεν τέλειωσε για μας", είδα πολλούς, κατά πλειοψηφία νεαρούς, να παγώνουν, να κοιτιούνται μεταξύ τους και  να αναρωτιούνται, ποιος είναι ο Κουμής και ποια η Κανελλοπούλου. Ευτυχώς, την ιστορία του Καλτεζά τη γνώριζαν ήδη. Μέσω τριών ποστ, θα προσπαθήσω να θυμίσω τα γεγονότα του 1980, του 1985 και φυσικά στις 6 Δεκεμβρίου θα ανέβει ποστ αφιερωμένο στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και την εξέγερση που ακολούθησε τη δολοφονία του. 

Γεγονότα 1980, Δολοφονία Ιάκωβου Κουμή και Σταματίας Κανελλοπούλου

Υπόβαθρο

Το καιρό εκείνο, το πολιτικό κλίμα της χώρας ήταν ήδη αρκετά πολωμένο. Η προσπάθεια της Κυβέρνησης Ράλλη να άρει όλες τις εκκρεμότητες, που υπήρχαν με το λεγόμενο τότε "δυτικό κόσμο", προσέκρουε στον έντονο αντιαμερικανισμό, που είχε δημιουργηθεί. Αιτία για τον τελευταίο ήταν οι φρέσκες μνήμες από την τούρκικη εισβολή στην Κύπρο και η συμβολή των Αμερικανών στη Χούντα. Παράλληλα υπήρχε έντονος αναβρασμός και στο φοιτητικό κίνημα, το οποίο προσπαθούσε με κάθε τρόπο να εμποδίσει την εφαρμογή του νόμου 815. Παρά τις αντιδράσεις, όμως, η Ελλάδα κατάφερε να γίνει ξανά δεκτή στο ΝΑΤΟ, ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για την ανανέωση της παραμονής των αμερικάνικων βάσεων στον ελλαδικό χώρο, ενώ ο Αβέρωφ, τότε υπουργός Άμυνας, συμμετείχε στην Επιτροπή Πυρηνικού Σχεδιασμού του ΝΑΤΟ. 

Ο κόσμος έψαχνε έναν τρόπο για να εκφράσει την αγανάκτηση του για όλα τα παραπάνω και η ιδανική ευκαιρία ήταν η κορύφωση των εορταστικών εκδηλώσεων για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Η κυβέρνηση, όμως, απαγορεύει στην πορεία να φτάσει μέχρι την αμερικάνικη Πρεσβεία και ορίζει ως σημείο τερματισμού και διάλυσης του πλήθους, την πλατεία Συντάγματος. 

Τα γεγονότα

Η πλειοψηφία της ΕΦΕΕ, που αποτελούνταν κατά κύριο λόγο από νεολαίους του ΠΑΣΟΚ και της ΚΝΕ, πειθαρχεί στην απόφαση. Υπάρχει, ωστόσο, μια μικρή μειοψηφία, που αψηφά την εντολή και είναι αποφασισμένη να φτάσει μέχρι την αμερικάνικη πρεσβεία. Η μειοψηφία αυτή αποτελούνταν από νεολαίους της ΠΠΣΠ, ΑΑΣΠΕ, ΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, Β' Πανελλαδική κ.α. Το τμήμα αυτό της πορείας αποφασίζουν να ακολουθήσουν και χιλιάδες απλοί διαδηλωτές. 

Η πορεία στο ύψος της Βουλής συναντά πλήθος από παρεταγμένων διμοιριών ΜΑΤ. Για λίγα λεπτά τα δύο μέτωπα στέκονται ακίνητα και απλά ανταλλάζουν κάποιες φράσεις. Αμέσως μετά οι διαδηλωτές κάνουν πρώτα βήματα και τα ΜΑΤ επιτίθενται. Η βιαιότητα, η αγριότητα και το μένος των ΜΑΤ έναντι όποιου διαδηλωτή έβλεπαν μπροστά τους, είτε είχε σκοπό να φτάσει στην πρεσβεία είτε όχι, είναι πρωτοφανής. Χτυπάνε μανιωδώς όποιον βλέπουν μπροστά τους και φτάνουν στο σημείο να χρησιμοποιήσουν τα υπηρεσιακά τους περίστροφα. Ήταν αδύνατο από τέτοια επίθεση να μην υπάρξουν νεκροί. Ο απολογισμός της εκτός από 250 τραυματίες (οι 5 σοβαρά και οι 2 εξ αυτών από σφαίρα) αριθμεί και δυο νεκρούς.  

Το σώμα της Σταματίας Κανελλοπούλου βρίσκεται, βαριά χτυπημένο από γκλοπ, πεσμένο σε πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου. Μεταφέρεται στο Ιπποκράτειο, όπου λίγο αργότερα θα αφήσει την τελευταία της πνοή. Η ιατροδικαστική έκθεση σοκάρει. 18 χτυπήματα στο κρανίο, πολλαπλά κατάγματα, βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Ήταν μόλις 20 χρονών, εργάτρια, ανένταχτη πολιτικά και καταγόταν από το Περιστέρι. 

Αποτέλεσε το πρώτο θύμα εκείνο το βράδυ, καθώς ο Ιάκωβος Κουμής άντεξε λίγο παραπάνω. Πάλεψε για μερικές μέρες με το θάνατο, αλλά ούτε αυτός τα κατάφερε. Το αναίσθητο σώμα του είχε βρεθεί στην Πλατεία Συντάγματος με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, ενώ σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες είχε και τραύμα από σφαίρα αστυνομικού περιστρόφου. Ξεψύχησε στο "Λαϊκό", όπου είχε διακομιστεί. Ήταν 26 χρονών, φοιτητής Νομικής, με καταγωγή από την Κύπρο και συγκεκριμένα από την Σωτήρα Αμμοχώστρου. Στην πορεία συμμετείχε με την "Επιτροπή Αυτοδιάθεσης Κύπρου", κομματικά ανένταχτη πρωτοβουλία. Ο πρόωρο χαμός του ενέπνευσε ποιητές τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρου, αλλά ο χαρακτηριστικότερος στίχος που ταυτίζεται με το όνομά του, έχει γραφτεί από τον ίδιο: 

"Η γαλάζια σου μορφή με τυραννά...

Γυρεύω μια σταγόνα λευτεριάς στα βήματά σου

και συ μ' αρνήθης για τα συμφέροντά σου. "

Δηλώσεις 

Οι δολοφονίες, όπως είναι λογικό, κυριάρχησαν στην πολιτική επικαιρότητα τις επόμενες μέρες και θέση πήρε ολόκληρη η "κορυφογραμμή" της πολιτικής:

• Ανδρέας Παπανδρέου: "Μικρές ομάδες ανεύθυνων στοιχείων και προβοκατόρων άγνωστης και ύποπτης προέλευσης δημιούργησαν θλιβερά έκτροπα με προφανή σκοπό να αμαυρώσουν και να δυσφημήσουν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο του Πολυτεχνείου."
•  Κυβέρνηση την επόμενη μέρα: "Οργανωμένες ομάδες αναρχικών και εξτρεμιστικών στοιχείων αμαύρωσαν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο και προκάλεσαν βάναυσα τα δημοκρατική και ειρηνικά αισθήματα του συνόλου του λαού. Για τις συνθήκες υπό τις οποίες σημειώθηκε ο θάνατος νεαρής εργάτριας διετάχθησαν διοικητικές ανακρίσεις." (Ο Κουμής δεν είχε ξεψυχήσει ακόμα)
• Γ. Ράλλης (μια εβδομάδα μετά στη Βουλή): "Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη." 
• Λ. Κύρκος: Την Κυριακή την αντιπαρατέθηκαν και δε συγκρούστηκαν οι αστυνομικές δυνάμεις και τα ΜΑΤ με τους διάφορους αναρχικούς και ροπαλοφόρους. Τέτοια σύγκρουση δεν υπήρξε. Εκείνο που συνέβη είναι ότι οι αστυνομικές δυνάμεις και τα ΜΑΤ μαζί με τους διάφορους ροπαλοφόρους και κουκουλοφόρους, με διαφορετικό ρόλο και αποστολή του καθένα, αντιπαρατάχθηκαν και χτύπησαν την ειρηνική πορεία χιλιάδων πολιτών που τιμούσαν τη μνήμη... κλπ" (η υπογράμμιση δική μου)       
• Γ. Ζιγδής: "Η βασική αιτία του κακού είναι ότι η κυβέρνηση διατηρεί ένα σώμα που αποτελεί ντροπή, τα ΜΑΤ. Δεν είναι αστυνομία αυτό, αυτό είναι σώμα ΕΣ-ΕΣ, είναι χειρότερο από την ΕΣΑ, τα μέλη του είναι κακούργοι, όχι οτι οι άνθρωποι γεννήθηκαν κακούργοι, αλλά εκπαιδεύονται για να γίνουν κακούργοι. Τους είδα στη Ρόδο, όπου επιτέθηκαν ενάντια ενός λαού που έκανε ειρηνική παρέλαση. Επιτέθηκαν με τέτοια λύσσα, που δεν έχω δει ούτε στους Ιταλούς φασίστες, όταν ήμουν παιδί στη Ρόδο(...). Ας έχουμε μια ειδική συνεδρίαση για το αν μπορεί ,μια δημοκρατία να διατηρεί κρατικά όργανα, τύπου ΜΑΤ. Αυτά είναι για τους "Χίτλερ", μόνο για τους ""Μουσολίνι". Είναι αδιανόητο να υπάρχουν σε μια δημοκρατική πολιτεία."

Τα ονόματα του Κουμή και της Κανελλοπούλου δε μπορούσαν να ταυτιστούν με κάποιο πολιτικό χώρο. Έτσι, στη χώρα όπου κατά πλειοψηφία για να συνεχίσει να "ζει" ένας νεκρός και να μη χαθεί στην ιστορική λήθη, είναι αναγκαίο το όνομά του να γίνει έρμαιο στα χέρια φτηνών πολιτικάντηδων, τα δυο αυτά παιδιά ξεχάστηκαν γρήγορα. Τουλάχιστον, δεν τους σκότωσαν και δεύτερη φορά.  Οι δράστες φυσικά δε βρέθηκαν ποτέ. Εξαιρετικά αμφίβολο αν έγινε, έστω και η παραμικρή, προσπάθεια αναζήτησής τους.

Φάκελος WikiLeaks

Τις τελευταίες ώρες η παγκόσμια κοινότητα έκπληκτη παρακολουθεί τις αποκαλύψεις του WikiLeaks. Οι περισσότερες από αυτές αφορούν γεγονότα ή καταστάσεις, που αποτελούσαν κοινό μυστικό. Είναι τελείως διαφορετικό, όμως, να υποθέτεις από το να επιβεβαιώνονται οι υποψίες σου από επίσημα έγγραφα. Οι πρεσβείες των ΗΠΑ σε ολόκληρο τον κόσμο έχουν πάρει φωτιά και οι αρμόδιοι προσπαθούν, όσο γίνεται, να ελέγξουν την κατάσταση. Παρακάτω παρατίθενται κάποια links, μέσω των οποίων, μπορεί ο καθένας να παρακολουθήσει την υπόθεση.

Εγχώριες παραπομπές:
Babylonia
Ελευθεροτυπία, 2
Καθημερινή, 2
tvxs 1, 2, 3, 4, 5
Naftemporiki
Logioshermes.blogspot

Διεθνείς παραπομπές:
Guardian
News.cnet
Politics.uk
Der Spiegel
New York Times
Le Monde
Oficial Twitter WikiLeaks Page

Η αποχή ως πολιτική στάση.

Αφορμή για το πρώτο μου κείμενο παίρνω από τα τεράστια ποσοστά αποχής, που σημάδεψαν τις προηγούμενες δημοτικές-περιφερειακές εκλογές. Αν και λίγο καθυστερημένα, καθώς τα θέματα των εκλογών έχουν ήδη παρέλθει από την επικαιρότητα, θεωρώ, πώς είναι ένα θέμα μείζονος σημασίας, που αξίζει να αναλυθεί.

Τα ποσοστά αποχής, λοιπόν, πανελλαδικά ξεπέρασαν το 50%. Ποσοστό αναμενόμενο στις σφυγμομετρήσεις, που είχαν γίνει, από τα μεγαλύτερα στη σύγχρονη ιστορία της χώρας. Αρχικά θέλω να κάνω κάποιους διαχωρισμούς, ως προς την αποχή. Εγώ τη διαχωρίζω σε τρεις κατηγορίες, την αποχή-διαμαρτυρίας, την αποχή-αδιαφορίας και την αποχή λόγω κωλύματος. Θα με απασχολήσει αποκλειστικά η πρώτη, καθώς τις άλλες δυο, και ειδικά τη δεύτερη, δε μπορώ να τις λάβω υπόψιν, ως στάσεις πολιτικές.

Προσωπικά, ανήκω κι εγώ στο μέρος εκείνο του πληθυσμού, που με τη στάση του ενίσχυσε τα ποσοστά της αποχής-διαμαρτυρίας. Τη θέση μου αυτήν, τη μοιράστηκα με φίλους και γνωστούς και κατά κύριο λόγο εισέπραξα έντονη αποδοκιμασία. Στάση συντηρητική, βοήθησα στα υψηλά ποσοστά της ακροδεξιάς-άρα κι εγώ έχω ασπαστεί την ιδεολογία της, δεν πρόκειται ποτέ να επιφέρω την παραμικρή αλλαγή, ανώριμη επιλογή, καταδεικνύει πολιτικό αποπροσανατολισμό ήταν η κύρια επιχειρηματολογία,  δέκτης της οποίας κατά κανόνα γινόμουν, μόλις τολμούσα να πω, πως προτίμησα την αποχή.

Ένα προς ένα θα προσπαθήσω να καταρρίψω όλους τους ισχυρισμούς, που αναφέρθηκαν παραπάνω προσπαθώντας να κάνω και κάποια σύνδεση μεταξύ τους. Πως λοιπόν χαρακτηρίζει κάποιος την αποχή-διαμαρτυρίας, ως στάση αμιγώς συντηρητική; Μάλλον ερμηνεύει κατά το δοκούν, όσα αυτή εκφράζει. Με την αποχή διαμαρτυρίας, όσοι την επιλέγουν, θέλουν να εκφράσουν την πλήρη απόρριψη τους σε πρόσωπα και καταστάσεις, ο συνδυασμός των οποίων αποτελεί το σημερινό "σύστημα". Με την απόρριψη του είναι σαφής η δήλωση, πως αυτό έχει πάψει πια να μας εκφράζει. Πως απαιτούμε, δε θα πω την ανατροπή του, καθώς, αγνοώ πόσοι την επιθυμούν, de facto, όμως, την ανανέωση και τον περαιτέρω εκδημοκρατισμό του. Επί της ευκαιρίας, θα πρέπει να τονίσω, πως θα πρέπει να εκλείψει επιτέλους η απαράδεκτη πεποίθηση μερικών, που χαρακτηρίζει το δημοκρατικό πολίτευμα απλά ως ένα ιστορικό κεκτημένο. Η δημοκρατία δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ένα ιδανικό, η κατάκτηση του οποίου απαιτεί διαρκής προσπάθεια από όλους τους πολιτικά εμπλεκόμενους φορείς. Η μεταπολίτευση σηματοδοτεί το ξεκίνημα αυτής της προσπάθειας κι όχι το τέλος της.

Μετά τη σύντομη παρένθεση, επαναλαμβάνω, είναι δυνατόν κάποιος που στοχεύει στον περαιτέρω εκδημοκρατισμό του συστήματος, κι όσοι επέλεξαν συνειδητά την αποχή-διαμαρτυρίας αυτό κάναν, να διέπεται ή να υποκινείται από κάποιου είδους συντηρητισμό; "Ναι", είναι η απάντηση μερικών, καθώς με την αποχή δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ τίποτα. Μα αυτό το έχουν επιβάλει, όσοι ονειρεύονται διαιώνιση της σημερινής κατάστασης ή ακόμα και την υποβάθμιση της σε μεγαλύτερο βαθμό. Το ότι δεν υπάρχει κάποια νομική ασφαλιστική δικλείδα, που να καθιστά αδύνατη την εκλογή δήμαρχου, περιφερειάρχη ή ακόμα και ολόκληρων κυβερνήσεων με ποσοστά παρόμοια με αυτά που είδαμε στις τελευταίες εκλογές, δηλαδή γύρω στο 25% του συνόλου των ψηφοφόρων, είναι μια παθογένεια του συστήματος. Όταν ο δήμαρχος (μπορείτε να βάλετε στη θέση του οποιοδήποτε πολιτικό αξίωμα) δεν είναι επιθυμητός από το 75%, προσωπικά, δε θεωρώ δημοκρατικά επικυρωμένη την εκλογή του. Κι αν κάποιος (πολύ σωστά) υποστηρίξει, πως ακόμα και να μπει αυτή η ασφαλιστική δικλείδα, θα πρέπει να αφορά το σύνολο αυτών που προσήλθαν στις κάλπες και επέλεξαν λευκό ή άκυρο, θα συμφωνήσω μέχρι τελείας. Σε αυτήν την περίπτωση η αύξηση των τελευταίων θα είναι κάτι παραπάνω από θεαματική και κατακόρυφη.

Για αυτούς που ταυτίζουν την αποχή-διαμαρτυρίας με την αποδοχή ακροδεξιών ιδεολογιών, απλά επειδή έτυχε να έχουμε θεαματική αύξηση της Χρυσής Αυγής σε κάποιες περιοχές, θα πω, πως με την ίδια ευκολία, θα χαρακτηριζόμασταν κομμουνιστές, πασόκοι, ρεφορμιστές, κεντρώοι, δεξιοί ή οτιδήποτε άλλο, ανάλογα κάθε φορά με το εκάστοτε κόμμα. που ανέβηκε θεαματικά σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές. Δέχομαι, ότι με το παρόν εκλογικό σύστημα, η ακροδεξιά όντως ευνοήθηκε από τα μεγάλα ποσοστά άκυρων-λευκών-αποχής. Μήπως, όμως, αυτό οφείλεται περισσότερο στο εκλογικό σύστημα καθεαυτό και στο πως έχει επιλέξει να ερμηνεύσει το παραπάνω τρίπτυχο και λιγότερο στον ψηφοφόρο που το επιλέγει; Εδώ δηλαδή έχουμε το γνωστό πολιτικό εκβιασμό, που μας προτρέπει να ψηφίσουμε τον τάδε "για να μη βγει ο δεξιός", αλλιώς γνωστό ως τακτική επιλογής "του λιγότερου κακού'. Μας ξεγελάσατε, επιλέξαμε "τον λιγότερο κακό" κατά το παρελθόν και αποδείχτηκε
ανίκανος, όπως το είχαμε προαισθανθεί. Κάναμε το λάθος μια φορά, φτάνει. Δε θα ενισχύσουμε ξανά τακτικές αυθεντικού πολιτικού καιροσκοπισμού.

Με τα παραπάνω δε θέλω να καταδείξω την αποχή, ως τη μοναδική επιλογή, όταν τίθεται ένα εκλογικό δίλημμα. Δεν τη θεωρώ καν, υγιή επιλογή. Όταν, όμως, ούτε και το πολιτικό σύστημα είναι υγιές, λογικό είναι και η συμπεριφορά προς αυτό να παίρνει διαστάσεις, που σε διαφορετική περίπτωση κανείς δε θα προτιμούσε. Η ψήφος, άλλωστε, όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν κάποιοι, δεν είναι ο μοναδικός τρόπος να δείξεις, πως είσαι πολιτικά ενεργός. Τη συγκεκριμένη διαδικασία την απαξίωσαν, όσοι για χρόνια την εκμεταλλεύονται για πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη. Τα τεράστια ποσοστά αποχής δεν είναι τίποτα άλλο, από μια φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Εν κατακλείδι, ας μην κάνει καθόλου εντύπωση, αν αυτοί που βαρέθηκαν την εκμετάλλευση των ψήφων τους, αγανακτήσουν και με την εκμετάλλευση της ζωής τους.

Καιρό τώρα σκεφτόμουν, ότι ήθελα να ξεκινήσω κάτι καινούριο. Πολλές επιλογές πέρασαν από το μυαλό μου, ωστόσο, μία ήταν αυτή που στριφογύριζε συνέχεια σ' αυτό. Πως έφτασε ο καιρός να κάνω κι εγώ ένα blog. Η ιδέα δεν ήταν καινούρια, πολλές φορές έφτασα στο παρά πέντε πριν την υλοποιήσω και στο παρελθόν, αλλά ποτέ δεν έκανα το αποφασιστικό βήμα. Το θέμα του δεν είναι εκ των προτέρων καθορισμένο, ωστόσο, κατά κύριο λόγο θα πραγματεύεται κοινωνικοπολιτικά θέματα, που επικρατούν στην επικαιρότητα ή έχουν σημαδέψει, για τον άλφα ή βήτα λόγο, την ιστορία. Κάθε άποψη ή απορία δεκτή, ανεξάρτητα του βαθμού συμφωνίας μου μ' αυτήν, καθώς επιθυμώ ο πλουραλισμός και η πολυφωνία να αποτελέσουν πρωτεύοντα χαρακτηριστικά του χώρου αυτού. Μετά από αυτήν τη σύντομη εισαγωγή ξεκινάω ευθύς να γράφω το πρώτο μου ποστ!

Καλές αναγνώσεις! :)