Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αστυνομική αυθαιρεσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αστυνομική αυθαιρεσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 7 Δεκεμβρίου 2010
Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2010
Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010
Μιχάλης Καλτεζάς
Μετά από το ποστ που εξιστορούσε την υπόθεση δολοφονίας των Κουμή-Κανελλοπούλου, ακολουθεί, όπως είχα προαναγγείλει, αφιέρωμα στη δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά.
Υπόβαθρο
Βρισκόμαστε στο 1985. Μόλις 12 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου και 5 από τη διπλή δολοφονία των Κουμή-Κανελλοπούλου. Η Αθήνα την εποχή εκείνη γίνεται συχνά-πυκνά θέρετρο σοβαρών επεισοδίων. Συμπρωταγωνιστές στα επεισόδια, εκτός από τις δυνάμεις της αστυνομίας, είναι άλλοτε ακροδεξιοί, άλλοτε αλλοδαποί, άλλοτε χούλιγκαν ομάδων και άλλοτε οπαδοί εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων. Πέρα από αυτά τα περιστασιακά επεισόδια, υπάρχει κι ένας πόλεμος. Αυτός ανάμεσα στους αστυνομικούς και τους αναρχικούς. Το μίσος ανάμεσα τους είναι πρωτόγνωρο και το κλίμα διαρκώς τεταμένο.
Παράλληλα, υπάρχει μια κριτική στάση του τύπου έναντι της αστυνομίας. Εγείρονται πολλά ερωτήματα όσον αφορά την παραβίαση του ασύλου, την τακτική που ακολουθούν οι δυνάμεις καταστολής έναντι στα επεισόδια και σε όσους συμμετέχουν σε αυτά αλλά και την εν γένει στάση της αστυνομίας. Υπάρχει, όμως, κι ακόμα ένα σοβαρό ερωτηματικό. Η υπόθεση Καλτεζά ήρθε και αναζωπύρωσε τη συζήτηση γύρω από αυτό. Φυσικά αναφερόμαστε στο κατά πόσο είναι ορθόν να επιτρέπεται η οπλοφορία στα "όργανα της τάξεως".
Τα γεγονότα
17 Νοέμβρη 1985. Η πορεία της την επέτειο του Πολυτεχνείου έχει τελειώσει ομαλά δίχως κανένα επεισόδιο. Μετά το τέλος της μια μικρή ομάδα αναρχικών επιτίθεται στα γραφεία των Νοτιαφρικανικών αερογραμμών και στο ξενοδοχείο Χίλτον. Ο απολογισμός είναι μερικά σπασμένα τζάμια, γεγονός που μόνο πρωτοφανές δεν ήταν για την εποχή. Μεταφερόμαστε στα Εξάρχεια. Ομάδα ΜΑΤ έχει σταματήσει σε μια ψησταριά για φαγητό. Από το σημείο περνά τυχαία μια ομάδα αναρχικών, που αρχίζει να τους ειρωνεύεται. Αμφότερες οι ομάδες σταδιακά πολλαπλασιάζονται. Η ένταση ολοένα και αυξάνεται και οι αναρχικοί αρχίζουν να καταδιώκουν τους αστυνομικούς. Τα επεισόδια εξαπλώνονται σε όλο το κέντρο της Αθήνας. Σε κάποιο σημείο αυτών, και συγκεκριμένα στη διασταύρωση των οδών Στούρναρη-Μπότσαρη, μια μολότοφ πέφτει σε σταθευμένη κλούβα. Τότε ο Αθανάσιος Μελίστας, που βρισκόταν κοντά σε αυτήν, σημαδεύει και πυροβολεί προς το πλήθος, το οποίο κατευθυνόταν προς τα Εξάρχεια. Η σφαίρα βρίσκει τον Μιχάλη Καλτεζά. Ήταν μόλις 15 χρονών και ήταν η πρώτη πορεία στην οποία συμμετείχε.
Το γεγονός της δολοφονίας διαδίδεται άμεσα και οι αναρχικοί καταλαμβάνουν το παλιό Χημείο στη Σόλωνος και το Πολυτεχνείο σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Το πρωί της επόμενης η Επιτροπή Πανεπιστημιακού Ασύλου, με πρόεδρο τον Πρύτανη Μιχάλη Σταθόπουλο, δίνει άδεια στην αστυνομία να μπει στο Χημείο. Ήταν η πρώτη καταπάτηση του ασύλου μετά τη θέσπιση του του 1982.
Μετά το τέλος των γεγονότων υπέβαλαν της παραιτήσεις τους οι υπεύθυνοι του Υπουργείου Δημόσιας Τάξεως, Τσούρας και Κουτσογιώργας, οι οποίες δεν έγιναν δεκτές από τον τότε πρωθυπουργό, Ανδρέα Παπανδρέου.
Λίγες μέρες αργότερα, στις 26 Νοέμβρη, η 17Ν επιτέθηκε με βόμβα σε κλούβα των ΜΑΤ κοντά στο ξενοδοχείο Χίλτον. Ο απολογισμός ήταν ένας νεκρός αστυνομικός και 14 τραυματίες. Στην προκύρηξή της χαρακτήρισε την επίθεση της ως "αντίποινα για τη δολοφονία Καλτεζά".
Αθανάσιος Μελίστας (Το προφίλ του δολοφόνου)
Το τι απέγινε, πάντως, είναι αρκετά διφορούμενο. Σύμφωνα με κάποιες φήμες,παρουσίασε έντονα ψυχολογικά προβλήματα και νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρική κλινική στην Πάτρα. Αφού πήρε εξιτήριο, μετανάστευσε στην Αυστραλία, όπου υπήρχαν κάποιοι συγγενείς του. Άλλοι λένε, πως συνέχισε να ζει κανονικά στην Αθήνα. Επανειλημμένα έχει δηλώσει, πως δε μετάνιωσε για την πράξη του.
Επίλογος
Αντί επιλόγου, παρατίθεται συνέντευξη της μητέρας του Μιχάλη Καλτεζά, η οποία θα αποτελέσει και προεισαγωγικό κομμάτι για το κείμενο που θα ανέβει για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και την εξέγερση που ακολούθησε. (η συνέντευξη δόθηκε στο Έθνος και τη Στέλλα Κεμανέτζη)
Η μητέρα του, Ζωή Καλτεζά
Ενας 15χρονος στα Εξάρχεια και ένας αστυνομικός που χωρίς αιτία του αφαιρεί τη ζωή. Ηταν ο Μιχάλης. Είναι ο Αλέξης. «Εμεινα άναυδη με την άδικη αυτή δολοφονία. Οχι πάλι τα ίδια. Εμένα ήρθε να μου το πει ένας δημοσιογράφος. Δεν μου είπε αμέσως ότι σκοτώθηκε. Είχαν γίνει κάποιες φασαρίες και έπρεπε να πάω στον Ευαγγελισμό όπου ήταν τραυματισμένος. Εκεί μέσα σε ένα δωμάτιο μου το αποκάλυψαν. Σωριάστηκα». Η κ. Καλτεζά μιλάει στο «Εθνος» για τον άδικο χαμό του γιου της, για μια συγνώμη που ποτέ δεν ζητήθηκε, για μια δικαιοσύνη που δεν αποδόθηκε, για τη δολοφονία του Αλέξη, για τη μητέρα του…
Γνωρίζατε ότι θα πήγαινε στην πορεία του Πολυτεχνείου;
Οχι. Θα πήγαιναν με τον φίλο του τον Νίκο και άλλους στο Κεφαλάρι. Τελικά δεν βρέθηκαν κι ενώ εγώ και ο πατέρας του τον περιμέναμε από το απόγευμα στις 6 -είχε φύγει από τη μία- ως τις 11 και τη μία μετά τα μεσάνυχτα, μπαινόβγαινα στο μπαλκόνι σε μια κουβέρτα τυλιγμένη, ήρθε ένας νεαρός με ταξί και πήγα στον Ευαγγελισμό. Δεν είχε ξαναπάει σε πορεία. Μάλλον πήγε επειδή δεν βρέθηκε με τους φίλους του. Είπαν ότι πέταξε κάτι στους αστυνομικούς. Αυτό δικαιολογούσε να το σκοτώσουν; Η σφαίρα μπήκε κάτω από το δεξί αυτί. Το τραύμα ήταν τυφλό. Ηταν τόσο όμορφος εκείνο το πρωινό. Ισως γιατί θα… έφευγε. Ηταν άκακο παιδί.
Ηταν αναρχικός ο Μιχάλης;
Υστερα από μέρες πήγε ο φίλος του ο Νίκος και τους ρώτησε αν τον ήξεραν, αν τον είχαν ξαναδεί. Του είπαν πως πρώτη φορά τον έβλεπαν και μάλιστα νόμιζαν ότι τον είχε βάλει η αστυνομία. Και στην κηδεία του και στα σαράντα είχαν έρθει οι αναρχικοί, αλλά κύριοι ήρθαν και κύριοι έφυγαν. Αυτά που βλέπουμε αυτές τις μέρες δεν είχαν γίνει κι ας ήταν ο κόσμος τόσος πολύς.
Στο δικαστήριο τι έγινε;
Αθωώθηκε ο αστυνομικός που σκότωσε τον γιο μου. Δυόμισι χρόνια με αναστολή και ούτε χρόνο δεν έμεινε μέσα. Τόσο άξιζε ο γιος μου; Στην απόφαση της δεύτερης δίκης δεν πήγα. Για να ακούσω τα χειροκροτήματα των αστυνομικών; Φαινόταν πού πήγαινε. Ο Λυκουρέζος αθώωσε τον Μελίστα και τι κατάλαβε; Εμένα δεν μου απηύθυνε ούτε μία ερώτηση…
Σας ζήτησε ποτέ κάποιος συγνώμη;
Ούτε συγγνώμη, ούτε αποζημίωση – αν και δεν θα τη δεχόμουν, τον γιο μου είχα και έχω ανάγκη όχι τα χρήματα, ούτε έστω τον τάφο του. Κι αυτόν τον πληρώσαμε. Μόνο στην πρώτη δίκη, όταν έφερναν τον Μελίστα, με κοίταξε και μου ψιθύρισε «συγνώμη». Αλλά μετά υποστήριξε ότι έριξε πάνω από την κλούβα. Και πως η σφαίρα είχε φορά από κάτω προς τα πάνω και όχι από πάνω προς τα κάτω όπως θα έπρεπε αν είχε πυροβολήσει από πιο ψηλά;
Εσείς τους έχετε συγχωρέσει;
Αν δεν είχα την κόρη μου, θα είχα γίνει ο δεύτερος Παπαδόσηφος. Αυτή με κράτησε… Επρεπε να συνεχίσω για κείνη και για τον άνδρα μου. Εκείνος ακόμα και σήμερα δεν θέλει να μιλάει, δεν του κάνει καλό. Ημουν, είμαι εκ φύσεως δυνατή. Οταν, όμως, πήγαινα ή γυρνούσα από τη δουλειά, έκλαιγα. Πώς να αντέξω που έχασα τον γιο μου τόσο άδικα και αναπάντεχα;
Τους μισείτε;
Δεν νιώθω μίσος, μόνο αγανάκτηση.
Τι σας έκανε να πάτε στην κηδεία του Αλέξη;
Δεν το σκέφθηκα καν. Πήγα αυθόρμητα. Σαν να έπρεπε να πάω. Είχε πολύ κόσμο και προχώρησα μέσα στον χώρο του κοιμητηρίου. Θα πάω, όμως, μια άλλη μέρα, αργότερα, να πάω λίγα λουλούδια στο παιδί και να δώσω χαιρετισμούς στον Μιχάλη…
Υπάρχουν λόγια που θα μπορούσατε να πείτε στη μητέρα του Αλέξη;
Μακάρι να υπήρχαν. Μια ζωή ένα καρφί στη ζωή της. Την όποια δύναμη με τον καιρό θα τη βρει από το άλλο παιδί της, αλλά το κενό δεν καλύπτεται… Και πάνω απ όλα να κλείσει τα αυτιά της σε όσα θα ειπωθούν για το παιδί της. Είχαν πει και για τον Μιχάλη διάφορα, ακόμα και ότι έμενε με τη γιαγιά του στα Λιόσια, ενώ καμία από τις γιαγιάδες του δεν ήταν εν ζωή, και πόσα άλλα… Για να δικαιολογήσουν έναν αδικαιολόγητο θάνατο!
Θα θέλατε να τη συναντήσετε;
Ναι. Αρκετά αργότερα ίσως. Τώρα βιώνει τη μεγαλύτερη θλίψη του κόσμου.
Εσείς σήμερα από τι παίρνετε δύναμη;
Από τα μάτια της οκτάμηνης εγγονής μου που είναι ίδια με του Μιχάλη μου…
Σάββατο 4 Δεκεμβρίου 2010
Το 2ο "Πολυτεχνείο"
Γεγονότα 1980, Δολοφονία Ιάκωβου Κουμή και Σταματίας Κανελλοπούλου
Υπόβαθρο
Το καιρό εκείνο, το πολιτικό κλίμα της χώρας ήταν ήδη αρκετά πολωμένο. Η προσπάθεια της Κυβέρνησης Ράλλη να άρει όλες τις εκκρεμότητες, που υπήρχαν με το λεγόμενο τότε "δυτικό κόσμο", προσέκρουε στον έντονο αντιαμερικανισμό, που είχε δημιουργηθεί. Αιτία για τον τελευταίο ήταν οι φρέσκες μνήμες από την τούρκικη εισβολή στην Κύπρο και η συμβολή των Αμερικανών στη Χούντα. Παράλληλα υπήρχε έντονος αναβρασμός και στο φοιτητικό κίνημα, το οποίο προσπαθούσε με κάθε τρόπο να εμποδίσει την εφαρμογή του νόμου 815. Παρά τις αντιδράσεις, όμως, η Ελλάδα κατάφερε να γίνει ξανά δεκτή στο ΝΑΤΟ, ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για την ανανέωση της παραμονής των αμερικάνικων βάσεων στον ελλαδικό χώρο, ενώ ο Αβέρωφ, τότε υπουργός Άμυνας, συμμετείχε στην Επιτροπή Πυρηνικού Σχεδιασμού του ΝΑΤΟ.
Ο κόσμος έψαχνε έναν τρόπο για να εκφράσει την αγανάκτηση του για όλα τα παραπάνω και η ιδανική ευκαιρία ήταν η κορύφωση των εορταστικών εκδηλώσεων για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Η κυβέρνηση, όμως, απαγορεύει στην πορεία να φτάσει μέχρι την αμερικάνικη Πρεσβεία και ορίζει ως σημείο τερματισμού και διάλυσης του πλήθους, την πλατεία Συντάγματος.
Τα γεγονότα
Η πορεία στο ύψος της Βουλής συναντά πλήθος από παρεταγμένων διμοιριών ΜΑΤ. Για λίγα λεπτά τα δύο μέτωπα στέκονται ακίνητα και απλά ανταλλάζουν κάποιες φράσεις. Αμέσως μετά οι διαδηλωτές κάνουν πρώτα βήματα και τα ΜΑΤ επιτίθενται. Η βιαιότητα, η αγριότητα και το μένος των ΜΑΤ έναντι όποιου διαδηλωτή έβλεπαν μπροστά τους, είτε είχε σκοπό να φτάσει στην πρεσβεία είτε όχι, είναι πρωτοφανής. Χτυπάνε μανιωδώς όποιον βλέπουν μπροστά τους και φτάνουν στο σημείο να χρησιμοποιήσουν τα υπηρεσιακά τους περίστροφα. Ήταν αδύνατο από τέτοια επίθεση να μην υπάρξουν νεκροί. Ο απολογισμός της εκτός από 250 τραυματίες (οι 5 σοβαρά και οι 2 εξ αυτών από σφαίρα) αριθμεί και δυο νεκρούς.
Το σώμα της Σταματίας Κανελλοπούλου βρίσκεται, βαριά χτυπημένο από γκλοπ, πεσμένο σε πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου. Μεταφέρεται στο Ιπποκράτειο, όπου λίγο αργότερα θα αφήσει την τελευταία της πνοή. Η ιατροδικαστική έκθεση σοκάρει. 18 χτυπήματα στο κρανίο, πολλαπλά κατάγματα, βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Ήταν μόλις 20 χρονών, εργάτρια, ανένταχτη πολιτικά και καταγόταν από το Περιστέρι.
Αποτέλεσε το πρώτο θύμα εκείνο το βράδυ, καθώς ο Ιάκωβος Κουμής άντεξε λίγο παραπάνω. Πάλεψε για μερικές μέρες με το θάνατο, αλλά ούτε αυτός τα κατάφερε. Το αναίσθητο σώμα του είχε βρεθεί στην Πλατεία Συντάγματος με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, ενώ σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες είχε και τραύμα από σφαίρα αστυνομικού περιστρόφου. Ξεψύχησε στο "Λαϊκό", όπου είχε διακομιστεί. Ήταν 26 χρονών, φοιτητής Νομικής, με καταγωγή από την Κύπρο και συγκεκριμένα από την Σωτήρα Αμμοχώστρου. Στην πορεία συμμετείχε με την "Επιτροπή Αυτοδιάθεσης Κύπρου", κομματικά ανένταχτη πρωτοβουλία. Ο πρόωρο χαμός του ενέπνευσε ποιητές τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρου, αλλά ο χαρακτηριστικότερος στίχος που ταυτίζεται με το όνομά του, έχει γραφτεί από τον ίδιο:
"Η γαλάζια σου μορφή με τυραννά...
Γυρεύω μια σταγόνα λευτεριάς στα βήματά σου
και συ μ' αρνήθης για τα συμφέροντά σου. "
Δηλώσεις
Οι δολοφονίες, όπως είναι λογικό, κυριάρχησαν στην πολιτική επικαιρότητα τις επόμενες μέρες και θέση πήρε ολόκληρη η "κορυφογραμμή" της πολιτικής:
- Ανδρέας Παπανδρέου: "Μικρές ομάδες ανεύθυνων στοιχείων και προβοκατόρων άγνωστης και ύποπτης προέλευσης δημιούργησαν θλιβερά έκτροπα με προφανή σκοπό να αμαυρώσουν και να δυσφημήσουν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο του Πολυτεχνείου."
- Κυβέρνηση την επόμενη μέρα: "Οργανωμένες ομάδες αναρχικών και εξτρεμιστικών στοιχείων αμαύρωσαν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο και προκάλεσαν βάναυσα τα δημοκρατική και ειρηνικά αισθήματα του συνόλου του λαού. Για τις συνθήκες υπό τις οποίες σημειώθηκε ο θάνατος νεαρής εργάτριας διετάχθησαν διοικητικές ανακρίσεις." (Ο Κουμής δεν είχε ξεψυχήσει ακόμα)
- Γ. Ράλλης (μια εβδομάδα μετά στη Βουλή): "Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη."
- Λ. Κύρκος: Την Κυριακή την αντιπαρατέθηκαν και δε συγκρούστηκαν οι αστυνομικές δυνάμεις και τα ΜΑΤ με τους διάφορους αναρχικούς και ροπαλοφόρους. Τέτοια σύγκρουση δεν υπήρξε. Εκείνο που συνέβη είναι ότι οι αστυνομικές δυνάμεις και τα ΜΑΤ μαζί με τους διάφορους ροπαλοφόρους και κουκουλοφόρους, με διαφορετικό ρόλο και αποστολή του καθένα, αντιπαρατάχθηκαν και χτύπησαν την ειρηνική πορεία χιλιάδων πολιτών που τιμούσαν τη μνήμη... κλπ" (η υπογράμμιση δική μου)
- Γ. Ζιγδής: "Η βασική αιτία του κακού είναι ότι η κυβέρνηση διατηρεί ένα σώμα που αποτελεί ντροπή, τα ΜΑΤ. Δεν είναι αστυνομία αυτό, αυτό είναι σώμα ΕΣ-ΕΣ, είναι χειρότερο από την ΕΣΑ, τα μέλη του είναι κακούργοι, όχι οτι οι άνθρωποι γεννήθηκαν κακούργοι, αλλά εκπαιδεύονται για να γίνουν κακούργοι. Τους είδα στη Ρόδο, όπου επιτέθηκαν ενάντια ενός λαού που έκανε ειρηνική παρέλαση. Επιτέθηκαν με τέτοια λύσσα, που δεν έχω δει ούτε στους Ιταλούς φασίστες, όταν ήμουν παιδί στη Ρόδο(...). Ας έχουμε μια ειδική συνεδρίαση για το αν μπορεί ,μια δημοκρατία να διατηρεί κρατικά όργανα, τύπου ΜΑΤ. Αυτά είναι για τους "Χίτλερ", μόνο για τους ""Μουσολίνι". Είναι αδιανόητο να υπάρχουν σε μια δημοκρατική πολιτεία."
Τα ονόματα του Κουμή και της Κανελλοπούλου δε μπορούσαν να ταυτιστούν με κάποιο πολιτικό χώρο. Έτσι, στη χώρα όπου κατά πλειοψηφία για να συνεχίσει να "ζει" ένας νεκρός και να μη χαθεί στην ιστορική λήθη, είναι αναγκαίο το όνομά του να γίνει έρμαιο στα χέρια φτηνών πολιτικάντηδων, τα δυο αυτά παιδιά ξεχάστηκαν γρήγορα. Τουλάχιστον, δεν τους σκότωσαν και δεύτερη φορά. Οι δράστες φυσικά δε βρέθηκαν ποτέ. Εξαιρετικά αμφίβολο αν έγινε, έστω και η παραμικρή, προσπάθεια αναζήτησής τους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)